{"id":57775,"date":"2025-06-27T08:35:06","date_gmt":"2025-06-27T08:35:06","guid":{"rendered":"http:\/\/rockowyzawrotglowy.pl\/?p=57775"},"modified":"2025-06-27T08:35:06","modified_gmt":"2025-06-27T08:35:06","slug":"miedzy-zyciem-a-smiercia-tentacle-the-angel-of-death-1971","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/rockowyzawrotglowy.pl\/?p=57775","title":{"rendered":"Miedzy \u017cyciem, a \u015bmierci\u0105. TENTACLE „The Angel Of Death” (1971)"},"content":{"rendered":"
\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\"Fb-Button\"\n\t\t\t\t\t<\/a>\n\t\t\t\t<\/div>
<\/div><\/div>
<\/div><\/div>

Na pocz\u0105tek cytat: „Lasem wprawdzie jestem i noc\u0105 drzew ciemnych, lecz kto si\u0119 ciemni mej nie trwo\u017cy, znajdzie i girlandy r\u00f3\u017c pod mymi<\/em> cyprysami.”<\/em> I jeszcze jeden: „Cz\u0142owieka dola jest jak drzewo. Im bardziej garnie si\u0119 ku g\u00f3rze i ku jasno\u015bci, tem gwa\u0142towniej zapuszczaj\u0105 si\u0119 jego korzenie w ziemi\u0119, w d\u00f3\u0142, w ciemni\u0119, w g\u0142\u0105b, w z\u0142o!”<\/em> Oba pochodz\u0105 z dzie\u0142a Friedricha Nietzsche „Tako rzecze Zaratustra” i s\u0105 moimi ulubionymi. Bez w\u0105tpienia Nietzsche by\u0142 jedn\u0105 z tych postaci, kt\u00f3r\u0105 podziwia\u0142em za pi\u0119kno jego grozy i za g\u0142\u0119bi\u0119 my\u015bli. Ale do diab\u0142a z Nietzsche… to nie o nim b\u0119d\u0119 pisa\u0107.<\/p>\n

Czy terminy takie jak ob\u0142\u0105kany<\/em>, niezrozumia\u0142y<\/em>, szalony<\/em> mo\u017cna u\u017cy\u0107 w przypadku rock and rollowego albumu..? Tak! \u00a0W ca\u0142ej historii rocka, niekt\u00f3re by\u0142y takimi przymiotnikami okre\u015blane. P\u0142yta, o kt\u00f3rej b\u0119d\u0119 m\u00f3wi\u0107, albo inaczej – o kt\u00f3rej spr\u00f3buj\u0119 m\u00f3wi\u0107 – wykazuje nie tylko te cechy. Kiedy si\u0119 jej s\u0142ucha wydaje si\u0119 produktem \u201egara\u017cowym\u201d, „prymitywnym”, wykonanym w ca\u0142kowicie niedba\u0142y i rustykalny spos\u00f3b. Przyznaj\u0119, w trakcie mojej podr\u00f3\u017cy przez komercyjne gruzy, przez zakurzone i nieznane \u015brodowisko ma\u0142o znanych zespo\u0142\u00f3w takie spostrze\u017cenia od pewnego czasu sta\u0142y si\u0119 dla mnie czym\u015b powszechnym, ale ten album wydaje mi si\u0119 szczeg\u00f3lnie wyj\u0105tkowy. Zanim przejd\u0119 do muzyki zaczn\u0119 od aspektu estetycznego. Ok\u0142adka p\u0142yty przedstawiaj\u0105ca szkielet cz\u0142owieka dotykaj\u0105cego kobiec\u0105 pier\u015b jest co najmniej szokuj\u0105c\u0105 aberracj\u0105, kt\u00f3ra na pierwszy rzut oka nie niesie ze sob\u0105 \u017cadnej koncepcji, \u017cadnego przes\u0142ania. Z drugiej strony mo\u017ce to by\u0107 prowokacja i pytanie, czy martwe istoty te\u017c mog\u0105 symbolizowa\u0107 seks, lub czyhaj\u0105c\u0105 \u015bmier\u0107? Wszystko zale\u017cy jak sobie to zinterpretujemy. By\u0107 mo\u017ce tytu\u0142 albumu, „The Angel Of Death”<\/strong> i nazwa zespo\u0142u, Tentacles<\/strong>, pomog\u0105 w tej interpretacji, a cytowany Nitzsche wska\u017ce drog\u0119..?<\/p>\n

\"\"<\/a>
Front prowokacyjnej ok\u0142adki p\u0142yty „The Angel Of Death” (1971)<\/figcaption><\/figure>\n

O samym zespole wiadomo tyle co nic. Pewne jest, \u017ce pochodzi\u0142 ze Szkocji, a prezentowane na tym kr\u0105\u017cku utwory zosta\u0142y nagrane na prze\u0142omie lat 1970\/1971 w Central Scotland Studios<\/em> w Falkirk przez Jima Westa i wyprodukowane przez par\u0119 biznesmen\u00f3w zwi\u0105zanych z innymi, ma\u0142o znanymi zespo\u0142ami takimi jak Bodkin i Soho Orange, w osobach: Erik \u201eWitch\u201d Gnotsik i Manfred Warlock, w\u0142a\u015bcicieli wytw\u00f3rni Witch & Warlock<\/em>. Innym, do dzi\u015b wci\u0105\u017c niewyja\u015bnionym czynnikiem otaczaj\u0105cym Tentacle jest ca\u0142kowity brak wiedzy o jego muzykach; na p\u0142ycie nie ma \u017cadnych informacji na ten temat. Nic. Kompletnie nic. Wszystko wydaje si\u0119 kr\u0119ci\u0107 wok\u00f3\u0142 Westa, kt\u00f3ry prawdopodobnie by\u0142 odpowiedzialny za ca\u0142y projekt, a reszty mo\u017cna si\u0119 albo domy\u015bla\u0107, albo wysnuwa\u0107 niestworzone teorie. Jedyny tekst jaki si\u0119 tam pojawia tylko zaciemnia i tak ju\u017c mroczn\u0105 i g\u0119st\u0105 atmosfer\u0119 tajemniczo\u015bci. A brzmi ona tak: \u201eWokal, bas, perkusja, dwie gitary, czasem delikatne, czasem dziwne… facet graj\u0105cy szybciej ni\u017c jego gitary… si\u0142a Centralnej Szkocji… to Tentacle!\u201d<\/i> Tylko tyle.<\/p>\n

Legenda g\u0142osi, \u017ce nagrane ta\u015bmy zagin\u0119\u0142y po jednej z ostatnich sesji i w epoce nie doczeka\u0142y si\u0119 oficjalnego wydania. Ca\u0142o\u015b\u0107 ukaza\u0142a si\u0119 dopiero w 1990 roku, kiedy to w D\u00fcsseldorfie odnalezione ta\u015bmy oczyszczono z szum\u00f3w i w mocno ograniczonym nak\u0142adzie wydano na winylu i CD. Rozentuzjazmowani kolekcjonerzy, kt\u00f3rzy na pniu wykupili ca\u0142y nak\u0142ad z entuzjazmem odnie\u015bli si\u0119 do zawartej muzyki por\u00f3wnuj\u0105c grup\u0119 do Morly Grey, Dark, Janus, T.2, Bachdenkel…<\/p>\n

W kr\u00f3tkiej notce zamieszczonej w ksi\u0105\u017ceczce, „The Angel Of Death\u201d napisano, \u017ce to \u201ecudownie ponury szkocki rock z odrobin\u0105 kwiecistej, folkowej elektrycznej gitary i ci\u0119\u017ckimi fragmentami, kt\u00f3re nie s\u0105 zbyt brutalne.”<\/em> Nie da si\u0119 ukry\u0107, \u017ce album jest mroczny, ponury, czasem melancholijny, a dzi\u0119ki zniekszta\u0142conym lizergicznym gitarom tak\u017ce acidowy. Zdecydowanie nietypowo nawet jak na tamte czasy kr\u0105\u017cek zrobiony zosta\u0142 bez tej ca\u0142ej studyjnej machiny produkcyjnej.<\/p>\n

\"\"<\/a>
Kompaktowe wydanie wytw\u00f3rni Witch & Warlock (1990)<\/figcaption><\/figure>\n

P\u0142yta zaczyna si\u0119 dwudziestominutowym, hipnotycznym \u201eMy Destiny\u2013My Faith”<\/strong><\/em>, kt\u00f3ry od pocz\u0105tku tworzy niesamowicie przekonuj\u0105cy klimat wyczarowany przez dwie gitary akustyczne graj\u0105ce w pogrzebowej harmonii. W tej emocjonalnej cz\u0119\u015bci niemal ka\u017cda zagrana nuta pachnie \u015bmierci\u0105. Gdy wchodzi perkusja, gitara z agresywnymi i gro\u017anymi riffami staje si\u0119 ci\u0119\u017cka. Przeciwwag\u0105 dla niej jest niski, przykuwaj\u0105cy uwag\u0119 dramatyczny, a jednocze\u015bnie uwodzicielski wokal tworz\u0105cy intymn\u0105 atmosfer\u0119. Szczeg\u00f3lnie odczuwa si\u0119 to wtedy, gdy wokalista dochodzi do sedna tematu. „Ten martwy przyjaciel chce tylko zrealizowa\u0107 swoje marzenia w ciep\u0142ych piersiach kobiety, a mo\u017ce tylko dotkn\u0105\u0107 jej kolan gdy\u017c ona, rozpustna, oboj\u0119tna, nie\u015bmia\u0142a i despotyczna jest niezg\u0142\u0119biona. To jest komedia mi\u0119dzy \u017cyciem, a \u015bmierci\u0105. Ciesz si\u0119 ni\u0105!”<\/em> I wtedy ju\u017c nie wiem – skoncentrowa\u0107 si\u0119 na tek\u015bcie, czy na znakomitych gitarowych sol\u00f3wkach w stylu Atomic Rooster…? W sumie, dwadzie\u015bcia minut parali\u017cu bez \u017cadnych studyjnych sztuczek, czyli kr\u00f3tko m\u00f3wi\u0105c muzyczna pasja!<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Od brzd\u0105kaj\u0105cej gitary zaczyna si\u0119 r\u00f3wnie\u017c „Thought\u201d<\/strong><\/em>, kt\u00f3ry wkr\u00f3tce wybucha hard rockiem typowym dla lat siedemdziesi\u0105tych z pot\u0119\u017cnymi riffami gitarowymi i basem narzucaj\u0105cym rytm ci\u0119\u017ckiej perkusji. Oczywi\u015bcie gitara opr\u00f3cz zab\u00f3jczych riff\u00f3w serwuje kilka fantastycznych sol\u00f3wek potwierdzaj\u0105c mocarne brzmienie. W ko\u0144c\u00f3wce tempo ro\u015bnie i przenosi nas w krain\u0119 awangardowego heavy metalu. To bez w\u0105tpienia jeden z najci\u0119\u017cszych utwor\u00f3w, do kt\u00f3rego warto wraca\u0107. Kolejne nagranie, „Tentacle”<\/strong><\/em>, tym razem zaczyna si\u0119 z hukiem! Instrumentalna eksplozja zaaran\u017cowana przez perkusj\u0119, gitar\u0119, oraz bas nadaj\u0105cy mu „brudu” sprawia, \u017ce jest ci\u0119\u017cko i agresywnie.\u00a0 Z drugiej strony r\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 rytmiczna, zmiany tempa w po\u0142\u0105czeniu z \u0142agodniejszymi psychodelicznymi akcentami nadaj\u0105 utworowi posmak progresywnego rocka. I to wszystko w jednym pakiecie. W tytu\u0142owym „The Angel Of Death”<\/strong><\/em> musz\u0119 koniecznie pochwali\u0107 wokalist\u0119. Ktokolwiek nim jest ma znakomity, lekko przybrudzony g\u0142os, taki jaki lubi\u0119, z dobrym zakresem. Gitarowe riffy buduj\u0105 bardzo duszn\u0105 i ci\u0119\u017ck\u0105 atmosfer\u0119, za to prostsze sol\u00f3wki s\u0105 jak wentyl bezpiecze\u0144stwa chroni\u0105c j\u0105 przed implozj\u0105. Ten typowy hard prog to jeden z najbardziej kompletnych utwor\u00f3w i bez w\u0105tpienia szczyt albumu, kt\u00f3ry ko\u0144czy si\u0119 trzydziestosekundowym „Epitaph”<\/strong><\/em> w ten sam spos\u00f3b w jaki si\u0119 zaczyna\u0142 – brzd\u0105kaj\u0105c\u0105 gitar\u0105.<\/p>\n

Dla bardziej wymagaj\u0105cych i wyrafinowanych uszu, by\u0107 mo\u017ce s\u0142uchanie tego albumu mo\u017ce wydawa\u0107 si\u0119 okropne. Fakt, nie da si\u0119 zaprzeczy\u0107, \u017ce niskobud\u017cetowa prosta produkcja wp\u0142ywa na ko\u0144cowy produkt, ale… Kreatywno\u015b\u0107 narzucona w pi\u0119ciu utworach, pokazuje, \u017ce to w prostocie jest pi\u0119kno, jest prawda, dusza i serce. Jest nieoszlifowany, na sw\u00f3j spos\u00f3b „dziwny”. Wisienka na rockowym torcie.<\/p>\n