RENFT, najpopularniejszy, najbardziej buntowniczy zespół rockowy Niemiec Wschodnich zawsze podążał naprzód. Czasami za daleko. Czasami gubił drogę. Nawet gdy był inwigilowany przez Stasi nigdy z niej nie zawracał. Ich płyty kosztowały więcej niż zakazane w NRD albumy The Rolling Stones, Led Zeppelin i Pink Floyd. W latach 70-tych osiągnął status kultowego stając się synonimem sprzeciwu i buntu przeciwko narzuconej przez komunistyczne władze doktrynie kulturowej. Władze, które nigdy nie mogły się zdecydować, czy muzykę rockową tolerować, czy potępiać jako „zachodnią, zgniłą i demoralizującą.” Na czele tego szalonego zespołu stał Klaus Renft – wschodnioniemiecki „zły chłopak”, dziecko rock and rolla.

Urodził się w czerwcu 1942 roku w Jenie jako Klaus Jentzsch, ale kiedy na fali popularności beatowej muzyki założył swój pierwszy zespół The Butlers, użył panieńskiego nazwiska swojej matki, stąd Renft. Jego idolami byli Bill Haley i Chuck Berry, potem Animalsi, Beatlesi i Stonesi. Władze, chcąc promować „socjalistyczną kulturę młodzieżową” nieprzychylnie odnosiły się do beatowych zespołów. Jednym z powodów była niechęć do długich włosów muzyków, co dziś wydaje się kompletnym absurdem. W 1962 roku Klaus Renft otrzymał pierwszy zakaz występów, a mimo to w kolejnych dwóch latach The Butlers osiągnął ponadregionalną sławę. W październiku 1965 roku, po koncercie The Rolling Stones w Berlinie nasiliła się nagonka na „długowłosych artystów” i razem z kilkoma innymi zespołami dostali zakaz grania i występowania, co doprowadziło do gwałtownych protestów w Lipsku i kilku innych miastach.
Poznanie Gerulfa Pannacha, poety i autora tekstów było punktem zwrotnym w ich karierze. Zmienili nazwę na Klaus Renft Combo, odeszli od grania coverów i bubbles music kierując się w stronę eksperymentalnych zespołów, takich jak Pink Floyd, których słuchali potajemnie, za pośrednictwem zakazanych w NRD radiowych stacji z Zachodnich Niemiec. W 1971 roku dokonali pierwszych nagrań radiowych, z czego piosenka „Zwischen Liebe und Zorn” pojawiła się na samplerze „Helllo Nr. 4”. Rok później zespół wystąpił na imprezie „Rhythmus 72” w berlińskim Friedrichstadtpalast, który został entuzjastycznie przyjęty przez młodą widownię. W 1973 roku za program „Between Love And Anger” grupa otrzymała złoty medal na targach sztuki rozrywkowej, wyprodukowała pierwszą płytę długogrającą, na której znalazła się mieszanka inteligentnego pop rocka z mnóstwem psychodelicznych dźwiękowych ozdobników w stylu późnych The Beatles, oraz wczesnego prog rocka. Znaleźli się też w oficjalnym programie X Światowego Festiwalu Młodzieży i Studentów, który odbył się w Berlinie na przełomie lipca i sierpnia. Byli na fali. Do czasu.

Wraz ze wzrostem liczby słuchaczy zaczęli tworzyć własną muzykę i wkrótce stali się jednym z najważniejszych i najbardziej wpływowych grup w kraju z coraz bardziej wywrotowymi tekstami Pannacha, który za cel obrał armię, obowiązkową służbę wojskową, Mur Berliński i krytykę rządu. Dawały one nadzieję sfrustrowanej młodzieży na lepsze czasy, a komunistycznej władzy stały kością w gardle. Część tych tekstów pojawiła się na wspomnianej debiutanckiej płycie, z której utwór „Ketten werden knapper” (Łańcuchy się zaciskają) stał się ich nieoficjalnym hymnem śpiewanym na koncertach przez publiczność. Od tej pory oko na nich miała nie tylko cenzura, ale też Stasi – tajna policja i główny aparat politycznego terroru w kraju.
W zespole toczyły się zażarte spory o to, jak drogę wybrać. Klaus Renft i część muzyków szukało kompromisów z państwem. Jednak Gerulf Pannach chciał otwartej konfrontacji. Po latach wspominał: „Od samego początku byliśmy undergroundową grupą z DDR. A potem nagle coś się zmieniło i znaleźliśmy się w punkcie, by stać się flagowym zespołem państwowym. Uzgodniliśmy, że tak być nie może; dalej graliśmy to, co chcieliśmy, a nie to czego od nas oczekiwano. Gwizdaliśmy na wszelkie porozumienia, aż w końcu nadzialiśmy się na ostrze aparatu państwowego”.

W 1974 roku wydali drugą płytę, na której było mniej popu, a więcej prog rocka, blues rocka i późnej psychodelii. Nie było nigdy wcześniej, ani później lepszego albumu nagranego w NRD. Nawet dziś, kiedy słucham „Als Ich Wie Ein Vogel War” (Kiedy byłem jak ptak) dostaję gęsiej skórki. Zespół skrócił też swoją nazwę. Od tej pory nazywał się po prostu RENFT.
Na krążku zabrakło jednego z najważniejszych utworów zespołu, „Rockballade vom kleinen Otto” (Ballada o małym Otto), którego cenzura nie dopuściła do publikacji argumentując, że, cytuję; „piosenka obraża uczucia ludzi pracy”. Tytułowy mały Otto słyszy o swoim imienniku z Hamburga i błaga go: „Zabierz mnie stąd, bo i tak ucieknę.” Życie w NRD, jak mówi Otto, jest „loterią, którą nadzorują funkcjonariusze.” Ale Otto ze Wschodu na próżno czeka na pomoc i „twarde marki niemieckie” od swego imiennika z Zachodu, które pomogłyby mu się stąd wydostać. Po nieudanej próbie ucieczki barką na Łabie ślad po małym Otto zaginął. Na zawsze… Wbrew wszelkim zakazom zespół grał go na każdym koncercie, czym rozwścieczył samego Ericha Honeckera. Przywódca NRD domagał się od artystów „nowych form szczęśliwego wyrazu życia”, a nie krytyki systemu i polecił szefowi Stasi, Erichowi Milke, aby osobiście zajął się sprawą. W październiku 1975 roku Klaus Refnt został wezwany do Ministerstwa Kultury w Lipsku celem „odnowienia licencji na granie, nagrywanie i występy.” Mając świadomość, że sprawa jest przegrana, przemycił magnetofon, na którym nagrał rozmowę z przewodniczącą komisji, towarzyszkę Oelschlagel informującą, że ich teksty nie mają absolutnie nic wspólnego z socjalistyczną rzeczywistością oraz, że klasa robotnicza jest z tego powodu bardzo niezadowolona i obrażona. Oprócz tego oskarżyła ich o wulgarny język, pijaństwo i podżeganie tłumów do aktów przemocy. Na koniec oświadczyła, że „w związku z powyższymi zarzutami zespół zostaje zdelegalizowany”.

Renft postawił wszystko na jedną kartę. Kazał przemycić nagranie na Zachód w „celach ubezpieczeniowych”, a następnie zagroził ich ujawnieniem jeśli Ministerstwo nie cofnie swej decyzji. Niestety dolał tylko oliwy do ognia. Praktycznie z dnia na dzień ze sklepów wycofano wszystkie płyty zespołu, państwowa wytwórnia płytowa wykreśliła go ze swoich katalogów, radiowcy dostali nakaz usunięcia wszystkich ich utworów z playlist, taśmy skasować i spalić. Zakrojona na tak szeroką skalę kampania miała jeden cel: udowodnić społeczeństwu, że w tak „demokratycznym” państwie jak DDR taki zespół nie istniał.
W 1976 roku ukrywającemu się Klausowi udało się razem ze swoją dziewczyną przedostać do Berlina Zachodniego, gdzie żył w ukryciu pracując jako technik dźwiękowy w jednym z teatrów. Gerulf Pannach został oskarżony i skazany za „antypaństwową agitację”, a następnie „wykupiony” przez Niemcy Zachodnie, które zapłaciły Niemieckiej Republice Demokratyczne za jego emigrację. W maju 1998 roku zmarł na raka, co przypisano czasowi spędzonemu w celach więziennych Stasi, gdzie promieniowanie było beztrosko wykorzystywane jako metoda śledzenia ruchów osadzonych. To właśnie Pannach był siłą napędową i orędownikiem odejścia od coverów Stonesów i Zeppelinów na rzecz autorskich utworów.
Po upadku Muru Berlińskiego w 1989 roku Klaus Renft powrócił do dawnych Niemiec Wschodnich i zaczął koncertować, ale muzyka straciła dawną wyrazistość. Wydany w 1999 roku album „Als ob nichts gewesen wäre” (Jak gdyby nic się nie stało), brzmiał frustrująco. Potem muzyk zmagał się z problemami zdrowotnymi i nowotworem, który zakończył jego życie w październiku 2006 roku. Pozostawił po sobie partnerkę, Heike Stephan, dwóch synów i dwie córki. W ostatnich miesiącach życia pocieszał się słowami: „Mogę sobie powiedzieć, że wykorzystałem w pełni możliwości jakie miałem. I nie dałem się uwieść, złamać, ani zmanipulować”. Dziś, dwadzieścia lat od jego śmierci, legenda po nim i jego zespole wciąż jest żywa, bo te nigdy nie umierają.









































